Melek BAR ELMAS

(Hayaller, ümitler ve gerçekler; çoğu zaman farklı yollarda yürürler.)

Okul hayatımda şimdilerin deyimiyle ‘inek’, o zamanların deyimiyle ‘çok çalışkan’ bir öğrenciydim. Üniversite hariç, tüm okullarımı birincilikle bitirdim. Her taşın altından çıkan, öğretmenlerinin gözbebeği çocuklardandım anlayacağınız.

İşte bu nedenle, ortaokul yılllarında en büyük hayalim, liseyi İzmir Amerikan Kız Koleji’nde okumaktı. O yıllarda Bodrum küçücük bir yerdi ve liseyi Bodrum’da okursam üniversiteyi kazanamayacağımdan korkuyordum.

Ortaokul son sınıfta okul müdürü bir gün beni sınava kaydettirdiğini ve Muğla’da sınava gireceğimi söyledi. O zamanlar parasız yatılı sınavının ne olduğunu bilmiyordum. Hatta test usulü sınava daha önce hiç girmemiştim. Büyük abimle (Hasan Bar) sınavdan bir gün önce Muğla’ya bir akrabamızın yanına gittik. Akşam yemeğini yedikten sonra abim evrakları bir kontrol edelim dedi. Heyhat sınava giriş belgemi evde unutmuşum ! (Bilinçaltı böyle bir şey işte…) 

Canım abim, beni Muğla’da bıraktı ve hemen Bodrum’a geri döndü. O zamanlar bu kadar olanak yok, yazık sebze kamyonuyla Bodrum’a otostop yaparak gitmiş-gelmiş. Kan ter içinde, son anda sınava evrakları yetiştirdi.

Sınava dair hatırladığım tek anım bu. O kadar üzülmüştüm ki diğer ayrıntıları hatırlamıyorum. Aradan bir kaç hafta geçtikten sonra, bir gün müdür yardımcısı sevinç içinde babamın (Kamil BAR) dükkanına geldi. ‘Kutlarım. Bodrum’dan bir tek sen, Manisa Kız İlköğretmen Okulu’nu kazandın’ dedi.

Hiç unutmuyorum. Yüzümde kızgın bir ifade, ‘Ben öğretmen olmayacağım, mühendis olacağım’ dedim. Adamcağız; sevinci kursağında, kalakaldı. Evrakları elime tutuşturdu, gitti.

O yaz boyunca ‘Ben öğretmen olmak istemiyorum’ diye ağladım…

Melek BAR ELMAS

18 Haziran 2010

(Bugün benim 20. evlilik yıldönümüm. Hayat böyle bir şey işte. Hayaller, ümitler ve gerçekler; çoğu zaman farklı yollarda yürürler.)