Melek BAR ELMAS

(Hayaller, ümitler ve gerçekler, çoğu zaman farklı yollarda yürürler.)

Önceki yazımda anlattığım gibi, amacım İzmir Amerikan Kız Kolejine gitmek, çok iyi ingilizce öğrenmek ve iyi bir üniversitede mühendislik eğitimi almaktı.

Bu nedenle, kazandığım parasız yatılı sınavı beni sevindirmemişti. Her gün babamın (Kamil BAR) kafasının etini yiyordum. Adamcağız, bir gün ailenin bütün fertlerinin bir arada olduğu bir öğlen yemeğinde; ‘Kızım, biliyorsun yeni ev aldık. Borcumuz çok. Ben seni kolejde okutamam. İlla liseyi okumak istiyorsan, ya öğretmen okuluna git, ya da Bodrum’da devam et.’ dedi. Sanki dünya başıma yıkılmıştı. Başladım yine ağlamaya.

Annem (Fatma Bar) zaten okumamı istemiyordu. O’nun en büyük hayali yanıbaşında, hanım hanımcık bir ev kadınıydı. Küçük abim (Arif BAR) Bodrum’da liseye devam etmemi istiyordu. Büyük abim (Hasan BAR) kaygılarımı anlamış, kendisi İzmir Atatürk Lisesi mezunu olduğu için, biraz da suçluluk duyduğundan; ‘Öğretmen Okulu’na gidince illa da öğretmen olman gerekmez. Oradan da üniversiteye gidebilirsin.’ dedi.

O gece bir yandan ağlayıp, bir yandan büyük abimin (Hasan BAR) sözlerini düşündüm. Bodrum’da kalırsam üniversiteyi kazanma olasılığım çok düşüktü. Oysa öğretmen okuluna dair hiç bir şey bilmiyordum. Sıkıntılı bir gecenin sonunda, sabah ezanı okunurken, Manisa Kız İlköğretmen Okulu’na (şimdilerde Manisa Öğretmen Anadolu Lisesi) gitmeye karar verdim.

Ertesi gün kahvaltıda, bir yandan ağlayıp, bir yandan kararımı tüm aile bireylerine duyurdum. 1974 yılının, sanırım Temmuz ya da Ağustos ayıydı.

Sonradan ‘hayatımın dönüm noktası’ dediğim, Manisa Anadolu Öğretmen Lisesi’ndeki yatılı okul hayatım işte böyle, hüzün ve gözyaşıyla başladı.

Melek BAR ELMAS

18 Haziran 2010

(Bugün benim 20. evlilik yıldönümüm. Hayat böyle bir şey işte. Hayaller, ümitler ve gerçekler; çoğu zaman farklı yollarda yürürler.)