Melek BAR ELMAS

Sevinç Dershanesi’nden gelen davet mektubu üzerine Robert Koleji‘ne gitmeye karar verdik. Okulu daha önce hiç görmemiştim. Robert Koleji konusundaki düşüncelerim, üç Robert’liyle çalıştığımda oluştu. Bendeki izlenim, özgüveni aşırı yüksek, bu nedenle pek öğrenme ihtiyacı duymayan kişiler yetiştirdiği yönündeydi. Yani söyledikleri ile yapabildikleri arasında dağlar kadar fark vardı. Bu deneyimlerimden sonra Robert Koleji mezunlarıyla çalışmama kararı almıştım. Bu nedenle okula biraz da önyargıyla gittim.

Öncelikle çok iyi hazırlanmışlardı. Bizi kapıda karşılayan öğrenciler, hemen grup numaramızı yazan etiketleri yakamıza yapıştırdı. Minibüslerle toplantının yapılacağı binaya götürüldük.

Bina girişinde çay, kahve ve kurabiye ikramının ardından toplantı başladı. Tüm yöneticiler sahneye hazırlanmış masalara oturmuştu. Okul müdürünün kısa tanıtım konuşmasının ardından, hazırlık okuyan bir öğrenci konuştu. Sonra da soru cevap kısmı başladı. Herkes  sorularını sordu.

Bu kısımda benim hoşuma giden şey, her alanın müdür yardımcısının ayrı olmasıydı. Yani fen, sosyal, aktivite vb. Her bir alan için bir müdür yardımcısı atanmıştı. Alışık olduğumuz gibi sınıf seviyesinde yönetim yapılmamıştı. Bana bu yönetim modeli daha anlamlı geldi. Her bir sorunun cevabı ilgili yönetici tarafından verildiği için, cevaplar tatminkardı.

Ayrıca öğrencilerin üniversite modelinde olduğu gibi uzmanlaşmak istediği alanda seçmeli ders alabilmesi ve seçmeli derslerin zenginliği de etkileyiciydi. Hal bu iken neden çalıştığım arkadaşların bilgisi yetersizdi anlayamadım. Belki de benim şansıma onlar denk geldi.

Toplantı bitiminde, her grup, iki görevli öğrenci tarafından okulda gezdirildi. Okul büyük. Olanakları geniş. Yok yok gibi. Manzara derseniz harika.

Ün de bedel de boşuna değilmiş. İlbek’in (Andican) etkisi ne kadar oldu bilemem ama Cankut okula aşık oldu ve hedefini Robert Koleji olarak belirledi.

Melek BAR ELMAS

Nisan 2010