Bugün 30 Ağustos ve sürpriz biz taşınmıyoruz. Çünkü dün taşındık.
Bu yıl çok proaktifiz. Dün ofisi boşaltma işinin önemli bir kısmını tamamladık. Bayramdan sonra sadece satılacak olan eşyaları satma işi kaldı.
Bu nedenle bugün hepimiz çok yorgunuz. Cankut Almanya’da biz evde 3 kişi kaldık. Sabahtan akrabaları telefonla arama işi, ardından kahvaltı. Şimdi hem yorgunluk hem de hüzün atma zamanı.
Evet inkar ve pazarlık süreci bitti. Bir dönem her tür direnmeye rağmen kapandı. Şimdi hüzün ve kabullenme zamanı. Sabah dörtte kalktım. Bayrama kendimi hazırlamam 4 saatimi altı. Sabah 8 de hazırdım. Şimdi saat 16:30 ve enerjim bitti. 1’e 2. Fena sayılmaz değil mi ?
Bir saatlik hazırlanma karşısında iki saat, neşemi ve ümidimi koruyabildim. Ardından yine hüzün ve yasa devam işleri. Yok mu bunun kolayı. Yasımdan da, hüznümden de, özlemimden de, kendim de sıkıldım.
Nerede o eski bayramlar ? Bir şekere sevinçten zıpladığımız. Pembe bir bayramlık elbiseye havalara uçtuğumuz.
Sigarayı da bıraktım. Yok mu eskilerden güzel bir anı, hepimizi neşelendirecek.
Nedense halamın bir gecede diktiği, mor kadife bayramlık elbisemi hatırladım. Elbiseme, annemin ördüğü yaka hala duruyor. Taktığı mor taşlı örümcek broş ise kayboldu. Halam da, annem de şükür hayatta.
Eeee neşe bu anının neresinde ? Bilmem, hatırlayamadım. Bu seferlik de böyle olsun. Sanırım listemde beklenen ölüm var. Bu yüzden neşeli bir şeyler bulamıyorum.
Yolumu bir bulsam, nadastan çıkacağım artık. Bu kadar yeter. Bu da benim kendime, gelecek yıl için sözüm olsun.
Hem zafer bayramınız hem de şeker bayramınız kutlu olsun…
Melek BAR ELMAS
30 Ağustos 2011
Hamiş: Şirketin önünde yeni inşaat başlamış. Elmamızı da, kayısımızı da sökmüşler. Önümüzde hiç ağaç kalmamış. Şükür gülümüz hala var ve açıyor.
